می‌خواستند ایران را بترسانند بازدارندگی بیشتر شد +جزئیات

افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه نه‌تنها ایران را به عقب‌نشینی سوق نداده، بلکه به تقویت سیاست بازدارندگی و افزایش انسجام داخلی در حوزه امنیتی انجامیده است. از این منظر، نمایش قدرتی که قرار بود ابزار ترساندن باشد، در عمل به عاملی برای تثبیت راهبرد مقاومت تبدیل شده است. گروه سیاسی جهان نیوز: اظهارات اخیر استیو ویتکاف درباره تعجب ترامپ و آمریکا از تسلیم نشدن ایران، بازتابی از منطق راهبردی واشنگتن در مواجهه با جمهوری اسلامی است؛ منطقی که بر «فشار برای وادارسازی» استوار شده و هدف نهایی آن تغییر رفتار ایران از مسیر ارعاب و تهدید است، نه گفت‌وگوی برابر.
سخنان ویتکاف نشان می‌دهد که دولت دونالد ترامپ همچنان تصور می‌کند ترکیب فشار اقتصادی، حضور نظامی گسترده و برجسته‌سازی گزینه‌های نظامی می‌تواند ایران را به نقطه‌ای برساند که خود خواستار عقب‌نشینی از خطوط قرمز راهبردی‌اش شود. استقرار ناوهای جنگی، تقویت پایگاه‌های نظامی در منطقه و نمایش قدرت دریایی، همگی در همین چارچوب قابل تحلیل‌اند؛ یعنی ایجاد فضای روانی تسلیم پیش از هرگونه اقدام عملی.
در واقع، آنچه امروز به‌عنوان افزایش تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه دیده می‌شود، بخشی از یک جنگ ترکیبی است؛ جنگی که مؤلفه‌های نظامی، رسانه‌ای و روانی را در کنار هم به‌کار می‌گیرد تا اراده سیاسی ایران را هدف قرار دهد. هدف این راهبرد نه لزوماً آغاز جنگ، بلکه کشاندن ایران به میز مذاکره از موضع ضعف و تحمیل شروطی است که عملاً به معنای محدودسازی قدرت دفاعی و راهبردی کشور باشد.
با این حال، مشکل اصلی این محاسبه در درک نادرست از ماهیت ایران نهفته است. تجربه چند دهه گذشته نشان داده که ایران در برابر فشار خارجی، برخلاف بسیاری از کشورها، نه دچار فروپاشی اراده می‌شود و نه برای کاهش تهدید به عقب‌نشینی بنیادین تن می‌دهد. این تفاوت ریشه در ترکیبی از عوامل تاریخی، سیاسی و امنیتی دارد.
نخست، ساختار سیاسی جمهوری اسلامی، امنیت ملی را با استقلال راهبردی گره زده است. در چنین چارچوبی، عقب‌نشینی در برابر تهدید خارجی نه یک گزینه دیپلماتیک، بلکه تهدیدی برای مشروعیت و ثبات تلقی می‌شود. به همین دلیل، هرگونه نمایش قدرت خارجی اغلب به تقویت گفتمان مقاومت در داخل منجر می‌شود، نه تضعیف آن.
دوم، تجربه تاریخی ایران از فشارهای خارجی، از تحریم‌های طولانی‌مدت تا تهدیدات نظامی، نوعی حافظه راهبردی ایجاد کرده که سیاست‌گذاران کشور را نسبت به نتایج تسلیم حساس کرده است. در این نگاه، عقب‌نشینی نه پایان فشار، بلکه آغاز مطالبات بیشتر تلقی می‌شود؛ تحلیلی که نمونه‌های متعددی در سیاست خارجی آمریکا برای آن قابل استناد است.
در این میان، نقش رهبری سیاسی کشور نیز در شکل‌دهی به این راهبرد تعیین‌کننده بوده است. مواضع صریح و مکرر رهبرانقلاب درباره ضرورت حفظ توان بازدارندگی و آمادگی برای پاسخ به تهدیدات، چارچوب روشنی برای سیاست دفاعی ایران ترسیم کرده است. تأکید بر اینکه فشار خارجی نباید به امتیازدهی منجر شود، به‌نوعی به ستون فقرات سیاست امنیتی جمهوری اسلامی تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه نه‌تنها ایران را به عقب‌نشینی سوق نداده، بلکه به تقویت سیاست بازدارندگی و افزایش انسجام داخلی در حوزه امنیتی انجامیده است. از این منظر، نمایش قدرتی که قرار بود ابزار ترساندن باشد، در عمل به عاملی برای تثبیت راهبرد مقاومت تبدیل شده است.
اظهارات ویتکاف در واقع نشان می‌دهد که واشنگتن هنوز در تلاش است ایران را با همان الگوهایی تحلیل کند که در قبال برخی کشورها نتیجه داده..