مجتبی قربانی

به گزارش تیترشمال و به نقل از بلاغ – نیمه شهریور که می‌رسد، جنگل‌های هیرکانی رنگ دیگری می‌گیرند؛ مه آرام‌آرام بر شانه درختان می‌نشیند و از ژرفای جنگل، صدایی بلند می‌شود که گویی قرن‌هاست در رگ‌های این سرزمین جاری‌ست؛ نعره مرال نر در فصل گاوبانگی.

سلطان جنگل شاخ بر شاخ می‌ساید، خاک نم‌خورده را به سم می‌شکافد و آواز عاشقانه‌اش را در میان درختان می‌پراکند؛ آوازی برای یافتن جفت، برای حفظ قلمرو و برای ادامه نسلی که بخشی از حافظه زنده هیرکانی است.

اما درست همین‌جا، قصه روی دیگری هم دارد؛ صدای مرال برای طبیعت، نوید زندگی‌ست و برای شکارچی، گاه نشانی از یک طعمه. در روزهایی که مرال‌ها در تب عشق و رقابت، بخشی از هوشیاری خود را از دست می‌دهند، سایه انسان می‌تواند از میان مه بیرون بیاید؛ یک کمین، یک تقلید صدا و گلوله‌ای که می‌تواند آواز یک سلطان را برای همیشه خاموش کند.

جنگل باید ساکت بماند

۵۰ چادر برای پاسبانی از آواز مرال‌ها

یک نعره تا زندگی، یک گلوله تا مرگ

اما ما می‌دانیم!